پرش به محتوای اصلی
نجم‌الدین رازی

رباعیات

شمارهٔ ۵۲

گه هشیارم ز باده گاهی مستم

گاهی چو فلک بلند و گاهی پستم

گه مومن کعبه ام گهی کافر دیر

من ز آن خود آن چنان که هستم هستم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۴شاها چو دمی روی به مقصود آرم
  2. شمارهٔ ۵۵عمری است که در راه تو پای است سرم
  3. شمارهٔ ۵۶از عشق مهی چو برلب آمد جانم
  4. شمارهٔ ۵۷هر دل نکشد بار بیان سخنم
  5. شمارهٔ ۵۸شمع است رخ خوب تو پروانه منم
  6. شمارهٔ ۵۹ز آن باده نخورده ام که هشیار شوم
  7. شمارهٔ ۶۰ما شیر و می عشق تو با هم خوردیم
  8. شمارهٔ ۶۱تا ظن نبری که ما ز آدم بودیم
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی نجم‌الدین رازی

نجم‌الدین رازی با نام کامل‌ترِ ابوبکرْ عبدالله بن محمد بن شاهوار بن انوشیروان الرازی (زادهٔ ۵۷۳ هجری قمری، کشته شده در جنگ با مغولان در ۶۵۴ هجری قمری)، همچنین مشهور به نجم‌الدین دایه یا نجم رازی، از چهره‌های تأثیرگذار و مطرح در تاریخ تصوف در ایران و جهان اسلام است. رسالهٔ عشق و عقل وی (معیار الصدق فی مصداق العشق) از ر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.