پرش به محتوای اصلی
نجم‌الدین رازی

رباعیات

شمارهٔ ۵۰

ای آنکه نشسته اید پیرامن شمع

قانع گشته به خوشه از خرمن شمع

پروانه صفت نهید جان بر کف دست

تابوک کنید دست در گردن شمع

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۲گه هشیارم ز باده گاهی مستم
  2. شمارهٔ ۵۳تا باغم عشق تو هم آواز شدم
  3. شمارهٔ ۵۴شاها چو دمی روی به مقصود آرم
  4. شمارهٔ ۵۵عمری است که در راه تو پای است سرم
  5. شمارهٔ ۵۶از عشق مهی چو برلب آمد جانم
  6. شمارهٔ ۵۷هر دل نکشد بار بیان سخنم
  7. شمارهٔ ۵۸شمع است رخ خوب تو پروانه منم
  8. شمارهٔ ۵۹ز آن باده نخورده ام که هشیار شوم
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی نجم‌الدین رازی

نجم‌الدین رازی با نام کامل‌ترِ ابوبکرْ عبدالله بن محمد بن شاهوار بن انوشیروان الرازی (زادهٔ ۵۷۳ هجری قمری، کشته شده در جنگ با مغولان در ۶۵۴ هجری قمری)، همچنین مشهور به نجم‌الدین دایه یا نجم رازی، از چهره‌های تأثیرگذار و مطرح در تاریخ تصوف در ایران و جهان اسلام است. رسالهٔ عشق و عقل وی (معیار الصدق فی مصداق العشق) از ر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.