پرش به محتوای اصلی
نجم‌الدین رازی

رباعیات

شمارهٔ ۴۵

بازی که همی دست ملک را شاید

منقار به مردار کجا آلاید

بر دست ملک نشیند آزاد ز خویش

در بند اشاراتی که او فرماید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۷این هفت سپهر در نوشتیم آخر
  2. شمارهٔ ۴۸بازی بودم پریده از عالم ناز
  3. شمارهٔ ۴۹ما مست ز بادهٔ الستیم هنوز
  4. شمارهٔ ۵۰ای آنکه نشسته اید پیرامن شمع
  5. شمارهٔ ۵۱دل کرد بسی نگاه در دفتر عشق
  6. شمارهٔ ۵۲گه هشیارم ز باده گاهی مستم
  7. شمارهٔ ۵۳تا باغم عشق تو هم آواز شدم
  8. شمارهٔ ۵۴شاها چو دمی روی به مقصود آرم
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی نجم‌الدین رازی

نجم‌الدین رازی با نام کامل‌ترِ ابوبکرْ عبدالله بن محمد بن شاهوار بن انوشیروان الرازی (زادهٔ ۵۷۳ هجری قمری، کشته شده در جنگ با مغولان در ۶۵۴ هجری قمری)، همچنین مشهور به نجم‌الدین دایه یا نجم رازی، از چهره‌های تأثیرگذار و مطرح در تاریخ تصوف در ایران و جهان اسلام است. رسالهٔ عشق و عقل وی (معیار الصدق فی مصداق العشق) از ر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.