مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۹۱
جانم به سر زلف مشوش بگذار
خوش باش و مرا به عیش ناخوش بگذار
دل گرچه از آن تست آبش بمکن
این خانه . . . از برای آتش بگذار
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۹۳یارم سخن عشوه نهاد اندر بار
- شمارهٔ ۹۴یک تیر جفا نماند کان زیبا یار
- شمارهٔ ۹۵با من چو گل ار شبی بپیوندد یار
- شمارهٔ ۹۶ای دل ز ره دراز می آید یار
- شمارهٔ ۹۷گر دیده بدی روی ترا یوسف مصر
- شمارهٔ ۹۸من دوش به یار گفتم ای تنگ شکر
- شمارهٔ ۹۹چون لطف سماع هست جامی کم گیر
- شمارهٔ ۱۰۰با یار جفا جوی پس از هجر دراز
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.