مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۹
دوش از چشمم سرشگ خون افزون ریخت
وین طرفه که درجام می گلگون ریخت
می خواست که خون به خون شوید چشمم
بنگر که بهانه کرد و خون در خون ریخت
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۱کار دو جهان از دو محمد شد راست
- شمارهٔ ۱۲ای دل بنشین که یار بر خواهد خاست
- شمارهٔ ۱۳بر من ز فراقت ار چه بیدادیهاست
- شمارهٔ ۱۴تن در غم تو همچو زه از کاستی است
- شمارهٔ ۱۵شاها! تویی آنکه آسمان پایه تست
- شمارهٔ ۱۶زین بیش مکن ریش که شد کارت سست
- شمارهٔ ۱۷دوش از چشمم سرشگ گلگون ره جست
- شمارهٔ ۱۸هر کو دل و جان به خدمتت پروردست
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.