مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۴
تن در غم تو همچو زه از کاستی است
واندر تو چو دامن همه ناراستی است
بر بسته شد از تو چو گریبان غم آنک
در عشق تو سر گشاده چون آستی است
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۶زین بیش مکن ریش که شد کارت سست
- شمارهٔ ۱۷دوش از چشمم سرشگ گلگون ره جست
- شمارهٔ ۱۸هر کو دل و جان به خدمتت پروردست
- شمارهٔ ۱۹تا دل به کف تو رایگان افتادست
- شمارهٔ ۲۰زان پیش که دل داد جوانی دادست
- شمارهٔ ۲۱امشب بر من زمانه شاد آوردست
- شمارهٔ ۲۲از باده درد ناز ساقی بترست
- شمارهٔ ۲۳چون دید بتم که کار من بر خطرست
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.