مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۲
ای دل بنشین که یار بر خواهد خاست
در کار تو دوست وار بر خواهد خاست
از راه غباری که میان من و اوست
خوش باش که چون غبار بر خواهد خاست
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۴تن در غم تو همچو زه از کاستی است
- شمارهٔ ۱۵شاها! تویی آنکه آسمان پایه تست
- شمارهٔ ۱۶زین بیش مکن ریش که شد کارت سست
- شمارهٔ ۱۷دوش از چشمم سرشگ گلگون ره جست
- شمارهٔ ۱۸هر کو دل و جان به خدمتت پروردست
- شمارهٔ ۱۹تا دل به کف تو رایگان افتادست
- شمارهٔ ۲۰زان پیش که دل داد جوانی دادست
- شمارهٔ ۲۱امشب بر من زمانه شاد آوردست
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.