پرش به محتوای اصلی
مجیرالدین بیلقانی مجیرالدین بیلقانی

رباعیات

شمارهٔ ۷۳

دوش ار چه دلم ز درد هجران پر بود

اندیشه من درازی شب بفزود

سودا زده می شدم و لیکن دم صبح

در کار خلاصم ید بیضا بنمود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۵تن کیست که با وصل تو دمساز شود
  2. شمارهٔ ۷۶یارم چو گه خشم کم آزرم شود
  3. شمارهٔ ۷۷هر کو به جهان غمخور زلف تو شود
  4. شمارهٔ ۷۸وقت است که حسن تو وبال تو شود
  5. شمارهٔ ۷۹دل گرچه همه ساله جمالت خواهد
  6. شمارهٔ ۸۰بلبل به سحر دو دیده پر خون آید
  7. شمارهٔ ۸۱دوران فلک چون تو شهی ننماید
  8. شمارهٔ ۸۲بنمای رخ ار کام منت می باید
همه‌ی رباعیات ←

مجیرالدین بیلقانی درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی

ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.