پرش به محتوای اصلی
مجیرالدین بیلقانی مجیرالدین بیلقانی

رباعیات

شمارهٔ ۵۴

دریاب دلی را که به داغت سوزد

زان پیش که خط از پر زاغت سوزد

افروز چراغ دل و گر نی فردا

با من همه روغن چراغت سوزد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۶گفتم ز سپاهان مدد جان خیزد
  2. شمارهٔ ۵۷بر عمر دراز شه علامت باشد
  3. شمارهٔ ۵۸شکرست که جان لطف بر جای بماند
  4. شمارهٔ ۵۹با من ز تو یادگار جز درد نماند
  5. شمارهٔ ۶۰از لشکر صبرم علمی بیش نماند
  6. شمارهٔ ۶۱دل با تو برفت هیچ منزل که نماند
  7. شمارهٔ ۶۲ای دوست مخور خون غم اندوزی چند
  8. شمارهٔ ۶۳با چشم چگونه اشگ دارد پیوند؟
همه‌ی رباعیات ←

مجیرالدین بیلقانی درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی

ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.