مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۳۰
عهدیست که جام می ندیدم بر دست
نه عشرت پنج روزه وامن پیوست
دل از غم عیش و کامرانی برخاست
از بس که ماتم عزیزان بنشست
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳۲ای دیده نگویی که ترا با دل چیست
- شمارهٔ ۳۳ای موی سپید هیچ آزرمت نیست؟
- شمارهٔ ۳۴چون در دل من تویی دروغم خوش نیست
- شمارهٔ ۳۵چون دلم که زلف یارم خم داشت
- شمارهٔ ۳۶هر زخم جفایی که فلک پنهان داشت
- شمارهٔ ۳۷با من غمت ای فقاعی حور سرشت
- شمارهٔ ۳۸دل در غم تو نقش امان جست و نیافت
- شمارهٔ ۳۹بس دل که ز عشق تو سر خویش گرفت
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.