پرش به محتوای اصلی
مجیرالدین بیلقانی مجیرالدین بیلقانی

قطعات

شمارهٔ ۴۴

چه فتوی کند خواجه خواجه زاده

که جود طبیعی بدو می پناهد

سلیمان آصف دل آنکس که حلمش

سکونت دهد باد را گر بخواهد

در آنکس که او را به هنگام رفتن

غلامی در افزاید اسبی بکاهد

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۴۶خداوندم ظهیرالدین ادام الله ایامه
  2. شمارهٔ ۴۷شمس یکدست که از دست من و زخم بدم
  3. شمارهٔ ۴۸اکنون که روزگار به انصاف می نهد
  4. شمارهٔ ۴۹از بلندی نه بر او راه دعای مستجاب
  5. شمارهٔ ۵۰چو گیتی بگسترد فرض جلالت
  6. شمارهٔ ۵۱به فر دولت تو صد هزار کس هستند
  7. شمارهٔ ۵۲حکیما درین سبزه گاه ستوران
  8. شمارهٔ ۵۳صفاهان خرم و خوش می نماید
همه‌ی قطعات ←

مجیرالدین بیلقانی درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی

ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.