ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۵۰
برخیز که خود را ز غم آزاده کنیم
تا کی طلب روزی ننهاده کنیم
آخر که گل ما به سبو خواهد رفت
کن فکر سبویی که پر از باده کنیم
ملک‌الشعرا بهار
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۵۲ - ریاعیاتتن چیست؟ مرکبی ز چندین معدن
- شمارهٔ ۵۳رفتم بر توپ تا بکوبم دشمن
- شمارهٔ ۵۴عمری بسپردیم به کام دگران
- شمارهٔ ۵۵چشم فلک است بر ستمگر نگران
- شمارهٔ ۵۶یک روی چو آیینه مبادا انسان
- شمارهٔ ۵۷بر درگه خود پلنگ دربان کردن
- شمارهٔ ۵۸ - گله‌های دوستانهقلبم به حدیثی که شنیدی مشکن
- شمارهٔ ۵۹ای خواجه به خط بد دلی سیر مکن
درباره‌ی ملک‌الشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نم...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.