ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۴۷
دیشب من و پروانه سخن می‌گفتیم
گاه از گل و گه ز شمع، می‌آشفتیم
شد صبح نه پروانه به جا ماند و نه من
گل نیز پر افشاند که ما هم رفتیم
ملک‌الشعرا بهار
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۴۹ما درس صداقت و صفا می‌خوانیم
- شمارهٔ ۵۰برخیز که خود را ز غم آزاده کنیم
- شمارهٔ ۵۱گر مدحی از ابنای بشر می گویم
- شمارهٔ ۵۲ - ریاعیاتتن چیست؟ مرکبی ز چندین معدن
- شمارهٔ ۵۳رفتم بر توپ تا بکوبم دشمن
- شمارهٔ ۵۴عمری بسپردیم به کام دگران
- شمارهٔ ۵۵چشم فلک است بر ستمگر نگران
- شمارهٔ ۵۶یک روی چو آیینه مبادا انسان
درباره‌ی ملک‌الشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نم...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.