فقرۀ ۸۹

ادامه‌ی ارمغان بهار

1. فقرۀ ۹۱دخت خود را به زیرک و دانا مرد ده‌، چه زیرک و دانا مرد هر آینه چون زمین نیکوست‌. کجا تخم بدو افکند و از او بس جورتاک (‌؟‌) اندر آید.
2. فقرۀ ۹۲اگر خواهی از کسی دشنام نشنوی‌، به کس دشنام مده‌.
3. فقرۀ ۹۳تند هلک‌گوی (‌عصبانی و دیوانه‌وار) مباش‌، چه تند هلک‌گوی مردم چنان چون آتش است که اندر بیشه افتد و همه مرغ و ماهی بسوزد و هم خرفستر سوزد.
4. فقرۀ ۹۴با آن مرد کجا پدر و مادر از او آزرده و ناخشنودند همکار مباش کت داد به دوبار ندارد - هیچت با آن کس دوستی و دوشارم مباد.
5. فقرۀ ۹۵شرم و ننگ بدرا، روان خویش به دوزخ مسپار.
6. فقرۀ ۹۶سخن دوآیینه (‌به دورویی و تذبذب‌) مگوی.
7. فقرۀ ۹۷به انجمن جایی که نشینی نزدیک دروغ ‌(گوی‌) منشین که تو نیز بسیار دردمند نه‌بوی‌. (کذا)
8. فقرۀ ۹۸آسان پای (‌ضد گرانجان‌) باش تا روشن چشم باشی.