پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸۷

می‌زن نفسی، کاین دم از او می‌زاید

وین دم، دم ماست، گر تو را می‌شاید

گر در یابی، زنده بمانی جاوید

ور نه دم ماست، هم به ما می‌آید

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۹رو خانه برو، که شاه ناگاه آید
  2. رباعی شمارهٔ ۹۰ای از همه آزرده، بی آزار گذر
  3. رباعی شمارهٔ ۹۱یا رب ز کرم بر من دل ریش نگر
  4. رباعی شمارهٔ ۹۲ای از تو فتاده عالمی در شر و شور
  5. رباعی شمارهٔ ۹۳زنهار در آن کوش که در زیر سپهر
  6. رباعی شمارهٔ ۹۴عمر از پی افزون زر کاسته گیر
  7. رباعی شمارهٔ ۹۵دانی که چرا زنند این طبلک باز؟
  8. رباعی شمارهٔ ۹۶در هستی کون خویش، مردم ز آغاز
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.