پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۵

بی آن که به کس رسید زوری از ما

یا گشت پریشان، دلِ موری از ما

بی هیچ برآورد به صد رسوایی

شوریده سر زلف تو، شوری از ما

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۷آبی که به روزگار بندد کیمُخت
  2. رباعی شمارهٔ ۸گر بر فلکی به خاک باز آرندت
  3. رباعی شمارهٔ ۹باشد که ز اندیشه و تدبیر درست
  4. رباعی شمارهٔ ۱۰تا گوهر جان در صدف تن پیوست
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱ترس اجل و بیم فنا، هستی توست
  6. رباعی شمارهٔ ۱۲وی جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳معلوم نمی‌شود چنین از سر دست
  8. رباعی شمارهٔ ۱۴با یار بگفتم به زبانی که مراست
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.