پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷

آبی که به روزگار بندد کیمُخت

تو گه پسرش نام نهی، گاهی دخت

خانی شد و پندار در او رخت نهاد

دیگی شد و امید در او سودا پخت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۹باشد که ز اندیشه و تدبیر درست
  2. رباعی شمارهٔ ۱۰تا گوهر جان در صدف تن پیوست
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱ترس اجل و بیم فنا، هستی توست
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲وی جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳معلوم نمی‌شود چنین از سر دست
  6. رباعی شمارهٔ ۱۴با یار بگفتم به زبانی که مراست
  7. رباعی شمارهٔ ۱۵ترکیب عناصر ار نگشتی کم و کاست
  8. رباعی شمارهٔ ۱۶در عین علی، هو العلی الاعلی ست
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.