پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۳

در بادیهٔ عشق دویدن چه خوش است

وز خیر کسان طمع بریدن چه خوش است

گر دست دهد صحبت اهل نفسی

دامن ز زمانه در کشیدن چه خوش است

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۵هر کار که هست در جهان، پیشهٔ ماست
  2. رباعی شمارهٔ ۲۶اول ز مکوّنات، عقل و جان است
  3. رباعی شمارهٔ ۲۷تا گردش گردون فلک تابان است
  4. رباعی شمارهٔ ۲۸من آن گهرم که عقل کل کان من است
  5. رباعی شمارهٔ ۲۹چرخ فلکی خرقهٔ نُه توی من است
  6. رباعی شمارهٔ ۳۰هرگز بت من روی به کس ننموده است
  7. رباعی شمارهٔ ۳۱هر نفس که او درد ز درمان دانست
  8. رباعی شمارهٔ ۳۲بر سیر اگر نهاده ای دل، ای دوست
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.