پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۵۶

این نیست جهان جان که پنداشته‌ای

وین نیست ره وصل که برداشته‌ای

آن چشمه که خضر خورد از او آب حیات

در منزل توست، لیک انباشته‌ای

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۵۸ای عین بقاء در چه بقایی که نه‌ای؟
  2. رباعی شمارهٔ ۱۵۹ای آن که شب و روز خدا می طلبی
  3. رباعی شمارهٔ ۱۶۰ای صوفی صافی که خدا می‌طلبی
  4. رباعی شمارهٔ ۱۶۱دعوی به سر زبان خود وابستی
  5. رباعی شمارهٔ ۱۶۲از معدن خویش اگر جدا افتادی
  6. رباعی شمارهٔ ۱۶۳مردی باید، بلند همت مردی
  7. رباعی شمارهٔ ۱۶۴گر حاکم صد شهر و ولایت گردی
  8. رباعی شمارهٔ ۱۶۵چند از پی اسباب و تنعم گردی؟
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.