پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۷

دنیا چو رباط و ما در او مهمانیم

تا ظن نبری که ما در او می‌مانیم

در هر دو جهان خدای می‌ماند و بس

باقی همه کل من علیها فان‌ایم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۹زان پیش که ما طفیل آدم بودیم
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳۰یا رب چو بخوانی ام، اطعنا گویم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳۱تخمی است خرد، که جان از او رُست و روان
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۲حیوان ز نبات است و نبات از ارکان
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۳جایی که مقام نیست‌ات، مرحله دان
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۴از فضل چه حاصل است جز جان خوردن
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۵یا رب چه خوش است بی دهان خندیدن
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۶یک سو پسرت نشسته و یک سو زن
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.