پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۳۱

تخمی است خرد، که جان از او رُست و روان

بار و بر و برگش آخشیج و حیوان

از تخم غرض بَر است و بَر هَست همان

آباد بر آن بَر که ز تخم است نشان

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳۳جایی که مقام نیست‌ات، مرحله دان
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳۴از فضل چه حاصل است جز جان خوردن
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳۵یا رب چه خوش است بی دهان خندیدن
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۶یک سو پسرت نشسته و یک سو زن
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۷در ظلم به قول هیچ کس کار مکن
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۸اندر ره حق تصرف آغاز مکن
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۹با خلق به خُلق زندگانی می کن
  8. رباعی شمارهٔ ۱۴۰گویند کز این جهان مگر شادم من
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.