پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۰۷

ای دل چو طربناک نه‌ای، شادان باش

جرم تو ز دانش است، رو نادان باش

خواهی نروی ز دست و با خود باشی

مانند پری ز آدمیان پنهان باش

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۰۹غم چند خوری ز کار نا آمده پیش
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۰زین تابش آفتاب و تاریکی میغ
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۱جان می بردم به سوی آن عالم پاک
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۲گر فضل کنی ندارم از عالم باک
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۳روزی که برند این تن پر آز را به خاک
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۴ای از تو همیشه کار پندار به برگ
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۵ای عمر عزیز داده بر باد از جهل
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱۶درّی که من از میان جان یافته‌ام
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.