پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۲

گر فضل کنی ندارم از عالم باک

ور قهر کنی، شوم به یک بار هلاک

روزی صد بار گویم ای صانع پاک

مشتی خاکم، چه آید از مشتی خاک

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۴ای از تو همیشه کار پندار به برگ
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۵ای عمر عزیز داده بر باد از جهل
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۶درّی که من از میان جان یافته‌ام
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۷معشوقه عیان بود، نمی دانستم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۸از نه پدر و چهار مادر زادم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۹من مهر تو در میان جان ننهادم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲۰در جستن جام جم جهان پیمودم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲۱آزردن خلق کافری پندارم
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.