پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۴

ای از تو همیشه کار پندار به برگ

در گوش تو هر زمان همی گوید مرگ

کای برشده بر هوا، ز گرمی چو بخار

باز آی به خاک سرد گشته چو تگرگ

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۶درّی که من از میان جان یافته‌ام
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۷معشوقه عیان بود، نمی دانستم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۸از نه پدر و چهار مادر زادم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۹من مهر تو در میان جان ننهادم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۲۰در جستن جام جم جهان پیمودم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۲۱آزردن خلق کافری پندارم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲۲تا ظن نبری کز آن جهان می ترسم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲۳از عشق تو بهره نیست جز سرزنشم
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.