پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۰

زین تابش آفتاب و تاریکی میغ

زین بیهده زندگانی مرگ آمیغ

با خویشتن آی تا نباشی باری

نه بوده به افسوس و نه رفته به دریغ

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۲گر فضل کنی ندارم از عالم باک
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۳روزی که برند این تن پر آز را به خاک
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۴ای از تو همیشه کار پندار به برگ
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۵ای عمر عزیز داده بر باد از جهل
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۶درّی که من از میان جان یافته‌ام
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۷معشوقه عیان بود، نمی دانستم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۸از نه پدر و چهار مادر زادم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱۹من مهر تو در میان جان ننهادم
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.