شمارهٔ ۲۶

ادامه‌ی باب هفتم: در بیان آنكه آنچه نه قدم است همه محو عدم است

1. شمارهٔ ۲۸با درویشان، «کن و مکن» نتوان گفت
2. شمارهٔ ۲۹خلقان همه در آینهای مینگرند
3. شمارهٔ ۳۰درها به فنا گشادهاند، اینت عجب!
4. شمارهٔ ۳۱تا کی غم یک قطرهٔ خوناب خوریم
5. شمارهٔ ۳۲دعوی وجود از سر مستی شوم است
6. شمارهٔ ۳۳درویشِ تو را توانگری میبایست
7. شمارهٔ ۳۴گر ما به هزار تک بخواهیم دوید
8. شمارهٔ ۳۵در عشق مرا چون عدم محض فزود