پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد

  1. شمارهٔ ۶۵چون تن زده سر به راه میباید داشت
  2. شمارهٔ ۶۶در شمع نگر فتاده در سوز و گداز
  3. شمارهٔ ۶۷شمعی که ز درد او کسی باز نگفت
  4. شمارهٔ ۶۸از دل غم دلفروز میباید دید
  5. شمارهٔ ۶۹بس شب که چو شمع با سحر باید بُرد
  6. شمارهٔ ۷۰شمعی که ز سوز خویش بر خود بگریست
  7. شمارهٔ ۷۱گفتم: شمعا! چند گدازی مگداز
  8. شمارهٔ ۷۲گفتم:‌شمعا! چون همه شب در کاری
همه‌ی باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.