پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد

  1. شمارهٔ ۵۰شمعم که ز خود نهان فرو میگریم
  2. شمارهٔ ۵۱ما بحرِ بلا پیش گرفتیم و شدیم
  3. شمارهٔ ۵۲شمعم که حریف آتشم می‌آید
  4. شمارهٔ ۵۳هر لحظه مرا چو شمع سوز افزون شد
  5. شمارهٔ ۵۴داری سرِ عشق کار از سردرگیر
  6. شمارهٔ ۵۵تا هیچ چو شمعت سر و کار خویش است
  7. شمارهٔ ۵۶گر عیاری خشک و ترت سوختنی است
  8. شمارهٔ ۵۷تا تو به بلای عشق تن در ندهی
همه‌ی باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.