پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد

  1. شمارهٔ ۱۴گل گفت که رفتنم یقین افتادست
  2. شمارهٔ ۱۵گل گفت: اگرچه ابر صدگاهم شُست
  3. شمارهٔ ۱۶گل گفت که دست زرفشان آوردم
  4. شمارهٔ ۱۷گل گفت که تا روی گشادند مرا
  5. شمارهٔ ۱۸گل گفت که تا چشم گشادند مرا
  6. شمارهٔ ۱۹گل گفت: کسم عمر به دریوزه نداد
  7. شمارهٔ ۲۰گل گفت: ز رخ نقاب باید انداخت
  8. شمارهٔ ۲۱گل گفت: که گه زخم زند صد خارم
همه‌ی باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.