شمارهٔ ۵۷

ادامه‌ی باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر

1. شمارهٔ ۵۹دردا که دلم را تن بَطّال بکشت
2. شمارهٔ ۶۰افسوس که روزگارم از دست بشد
3. شمارهٔ ۶۱از گلشن دل نصیب من خار رسید
4. شمارهٔ ۶۲چون لایق گنج نیست ویرانهٔ عمر
5. شمارهٔ ۶۳امروز منم نشسته نه نیست نه هست
6. شمارهٔ ۶۴رفتم که بنای عمر نامحکم بود
7. شمارهٔ ۶۵رفتم خط عشق وبندگی نادیده
8. شمارهٔ ۶۶کارم ز دل گرم و دم سرد گذشت