پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر

  1. شمارهٔ ۵۲از آز و طمع بیخور و خفتیم همه
  2. شمارهٔ ۵۳هرگز ره دین براستی نسپردیم
  3. شمارهٔ ۵۴کو تن که ز پای در فتادست امروز
  4. شمارهٔ ۵۵از عمر گذشته عبرتی بیش نماند
  5. شمارهٔ ۵۶چون رفتن جان پاک آمد در پیش
  6. شمارهٔ ۵۷دل در سر درد شد به درمان نرسید
  7. شمارهٔ ۵۸هم کار ز دست رفت در بی کاری
  8. شمارهٔ ۵۹دردا که دلم را تن بَطّال بکشت
همه‌ی باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.