شمارهٔ ۱۰

ادامه‌ی باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار

1. شمارهٔ ۱۲گر هر دو جهان فی المثل انگشتری است
2. شمارهٔ ۱۳ای دل ای دل غم جهان چند خوری
3. شمارهٔ ۱۴چون نیست درین چاه بلا دسترسیت
4. شمارهٔ ۱۵یک حاجت بیدلی روا مینکنند
5. شمارهٔ ۱۶جان رفت و به ذوق زندگانی نرسید
6. شمارهٔ ۱۷هر دم که زنم چو جانم آید به لبم
7. شمارهٔ ۱۸بویی که به جان ممتحن می‌آید
8. شمارهٔ ۱۹گه خستهٔ لن ترانیم موسی وار