شمارهٔ ۱۴

ادامه‌ی باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار

1. شمارهٔ ۱۶جان رفت و به ذوق زندگانی نرسید
2. شمارهٔ ۱۷هر دم که زنم چو جانم آید به لبم
3. شمارهٔ ۱۸بویی که به جان ممتحن می‌آید
4. شمارهٔ ۱۹گه خستهٔ لن ترانیم موسی وار
5. شمارهٔ ۲۰هر روز درین دایره سرگشتهترم
6. شمارهٔ ۲۱تا کی باشم عاجز و مضطر مانده
7. شمارهٔ ۲۲روزی نه که دل قصهٔ دمساز نخواند
8. شمارهٔ ۲۳امروز منم به جان و تن درمانده