پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار

  1. شمارهٔ ۲۰هر روز درین دایره سرگشتهترم
  2. شمارهٔ ۲۱تا کی باشم عاجز و مضطر مانده
  3. شمارهٔ ۲۲روزی نه که دل قصهٔ دمساز نخواند
  4. شمارهٔ ۲۳امروز منم به جان و تن درمانده
  5. شمارهٔ ۲۴در عشق چو من کسی نه بیچاره شود
  6. شمارهٔ ۲۵تا کی خود را ز هجر دلبند کشم
  7. شمارهٔ ۲۶هر دم دل من زچرخ بندی دارد
  8. شمارهٔ ۲۷بر دل ز غم زمانه باری دارم
همه‌ی باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.