پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

  1. شمارهٔ ۶هرچند دریغ صدهزار است هنوز
  2. شمارهٔ ۷گفتم که شد از نفس پلیدم، دل، پاک
  3. شمارهٔ ۸تا با سگ نفس همنشین خواهم بود
  4. شمارهٔ ۹هر دم سگ نفس با دلم باز نهد
  5. شمارهٔ ۱۰نفسی دارم که هر نفس مِه گردد
  6. شمارهٔ ۱۱از آتش شهوت جگرم می‌سوزد
  7. شمارهٔ ۱۲خون شد جگر‌م ز غصّهٔ خویش مرا
  8. شمارهٔ ۱۳دل را که نه دنیا و نه دین می‌بینم
همه‌ی باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.