پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

  1. شمارهٔ ۱۲خون شد جگر‌م ز غصّهٔ خویش مرا
  2. شمارهٔ ۱۳دل را که نه دنیا و نه دین می‌بینم
  3. شمارهٔ ۱۴از جان سیرم ازانک تن می‌خواهد
  4. شمارهٔ ۱۵گاهم ز سگ نفس مشوش بودن
  5. شمارهٔ ۱۶این نفس کم انگاشته آید آخر
  6. شمارهٔ ۱۷چون نفس سگی‌ست بدگمان چتوان کرد
  7. شمارهٔ ۱۸هر دل که ز سرِّ کار آگاهی داشت
  8. شمارهٔ ۱۹آنها که مدام از پس این کار شوند
همه‌ی باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.