پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه

  1. شمارهٔ ۶۹هرجان که طریق پردهٔ راز نیافت
  2. شمارهٔ ۷۰از سرِّ تو هر که با نشان خواهد بود
  3. شمارهٔ ۷۱گم گشتن خود، از تونشان بس بودم
  4. شمارهٔ ۷۲بی یادِ تو دل چو سایه در خورشید است
  5. شمارهٔ ۷۳چون مونسِ من ز عالم اندوه تو بود
  6. شمارهٔ ۷۴ای عقل شده در صفت ذات تو پست
  7. شمارهٔ ۷۵چون عفو تو میتوان مسلم کردن
  8. شمارهٔ ۷۶گر فضلِ تو عقل را یقین مینشود
همه‌ی باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.