شمارهٔ ۶۹

ادامه‌ی باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه

1. شمارهٔ ۷۱گم گشتن خود، از تونشان بس بودم
2. شمارهٔ ۷۲بی یادِ تو دل چو سایه در خورشید است
3. شمارهٔ ۷۳چون مونسِ من ز عالم اندوه تو بود
4. شمارهٔ ۷۴ای عقل شده در صفت ذات تو پست
5. شمارهٔ ۷۵چون عفو تو میتوان مسلم کردن
6. شمارهٔ ۷۶گر فضلِ تو عقل را یقین مینشود
7. شمارهٔ ۷۷یک ذره هدایتِ تو میباید و بس
8. شمارهٔ ۷۸چون دردِ تو چاره ساز آمد جان را