پرش به محتوای اصلی
اسیری لاهیجی اسیری لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۸

سرگشته چو گو شدم بمیدان غمت

صد زخم بجان خوردم ز چوگان غمت

بی راهبری راه بپایان نبرد

جویای وصال در بیابان غمت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰تا گشت دلم ز عشق پابست غمت
  2. شمارهٔ ۱۱خورشید رخ تو ماه تابان من است
  3. شمارهٔ ۱۲از آتش شوق تو دلم بریانست
  4. شمارهٔ ۱۳مائیم منزه از قیود ملکوت
  5. شمارهٔ ۱۴هر لحظه جمال دوست دیدن چه خوش است
  6. شمارهٔ ۱۵تاجی ز خیال وصل تو در سرماست
  7. شمارهٔ ۱۶درد تو دوای این دل رنجورست
  8. شمارهٔ ۱۷جانی که همای عالم قدس بدست
همه‌ی رباعیات ←

اسیری لاهیجی درباره‌ی اسیری لاهیجی

شمس‌الدین‌ محمد بن‌ یحیی‌ بن‌ علی‌ گیلانی لاهیجی نوربخشی (سال تولد نامعلوم، درگذشته به سال ۹۱۲ هجری قمری) متخلص به «اسیری‌» و «فدایی» و مشهور به «اسیری لاهیجی» عارف‌، شاعر و از مشایخ‌ سلسلهٔ نوربخشیه‌ است. کتاب «اسرار الشهود» اسیری با استفادهٔ از نسخهٔ آماده شده به کوشش آقای محمد رسا و کتاب «رسائل لاهیجی» با استفاده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.