انوری
شمارهٔ ۴۳۹
چنان زندگانی کن ای نیک‌رای
به وقتی که اقبال دادت خدای
که خایند از بهرت انگشت دست
گرت بر زمین آمد انگشت پای
انوری
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۴۴۱ - در قناعتیارب بده مرا به دل نعمتی که بود
- شمارهٔ ۴۴۲سرخس از جور بی‌آبی و آبی
- شمارهٔ ۴۴۳ - غرض از این لغز ریواس استآن چیست کز آن طبق همی تابد
- شمارهٔ ۴۴۴ - در هجو کسی گفتهنکنم خواجه را به شعر هجا
- شمارهٔ ۴۴۵شها چون پیل و فرزین شه پرستم
- شمارهٔ ۴۴۶ - در هجو قاضی ناصحآنکه سایه‌اش کس ندید از غایت ستر و صلاح
- شمارهٔ ۴۴۷ - در وصف بزرگی و کرم صاحب ترمددی ز من پرسید معروفی ز معروفان بلخ
- شمارهٔ ۴۴۸ - در مدح عصمةالدینخداوند من عصمةالدین همیشه
درباره‌ی انوری
اوحدالدین محمد ابن محمد (یا ابن اسحاق) شاعر و دانشمند ایرانی قرن ششم هجری است. وی از بسیاری از معلومات متداول زمان خود از قبیل منطق، موسیقی، ریاضی و نجوم بهره داشت. ابتدا مداح سلطان سنجر بود و پس از مرگ او و استیلای ترکان غز بر خراسان به ستایش امرا و سفرای بلاد مختلف مشغول شد، ولی در اواخر عمر زهد پیشه کرد و از ملازمت...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.