امیر معزی
شمارهٔ ۶۷
ای شاه زمین فلک سریرتو سزد
مریخ به جَدْی پرّ تیر تو سزد
خورشید نگویم که دبیر تو سزد
یک نقطه ز اتوقیع‌ا وزیر تو سزد
امیر معزی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۶۹من با تو بتا نفس نمی‌یارم زد
- شمارهٔ ۷۰چون شاه سرای پرده بر هامون زد
- شمارهٔ ۷۱هر شب که وصال یار دلبر باشد
- شمارهٔ ۷۲گر نعمت دشمنت ز حد بیرون شد
- شمارهٔ ۷۳تا فتح تو تاریخ مسلمانی شد
- شمارهٔ ۷۴چون شاه سوی تخت سرافراز آمد
- شمارهٔ ۷۵چون رخ بگشاد آن نگار دلبند
- شمارهٔ ۷۶گر ابر به جود خویشتن را چو تو خواند
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.