پرش به محتوای اصلی
امیر معزی امیر معزی

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۹

ای شاه کجا گرم کنی بارهٔ بور

صدگور بیفکنی به یک بار به زور

گر بهمن و بهرام برآیند ازگور

گویند که کار توست افکندن گور

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۱گر بخت بلند خواهی و عمر دراز
  2. شمارهٔ ۱۱۲از کوی تو تا کوی من ای شمع طراز
  3. شمارهٔ ۱۱۳چون چشم تو بر دلم شود تیر انداز
  4. شمارهٔ ۱۱۴از جور قد بلند و موی پستش
  5. شمارهٔ ۱۱۵شاهی که به رزم کاویان داشت درفش
  6. شمارهٔ ۱۱۶در عشق تو بی‌روان نَوان بودم دوش
  7. شمارهٔ ۱۱۷دستور و شهنشه از جهان رایت خوش
  8. شمارهٔ ۱۱۸نشناخت ملک سعادت اختر خویش
همه‌ی رباعیات ←

امیر معزی درباره‌ی امیر معزی

امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.