پرش به محتوای اصلی
عمعق بخاری عمعق بخاری

مقطعات و اشعار پراکنده

شمارهٔ ۵

گله‌ها دارم و نگویم از آنک

عشق را مُهر بر دهن باشد

عاشقان را چو کرم ابریشم

جامه هم گور و هم کفن باشد

عاشقی کز بلا بیندیشد

عاشق جان خویشتن باشد

ادامه‌ی مقطعات و اشعار پراکنده

  1. شمارهٔ ۷ای عارض تو چون گل و زلف تو چو سنبل
  2. شمارهٔ ۸با جام باده در وطن امروز برفروز
  3. شمارهٔ ۹کند گر تموّج هیولای اولی
  4. شمارهٔ ۱۰بس که بخشد کف تو دُر و گهر
  5. شمارهٔ ۱۱اندر زمانه جود تو تنگی رها نکرد
  6. شمارهٔ ۱۲گرفت آب کاشه ز سرمای سخت
  7. شمارهٔ ۱۳گر نیستی درون دلم آتش فراق
  8. شمارهٔ ۱۴به عمان قَدْرت فلک چون حباب
همه‌ی مقطعات و اشعار پراکنده ←

عمعق بخاری درباره‌ی عمعق بخاری

امیرالشعرا شهاب‌الدین عَمعَق بُخاری (زادهٔ ۴۴۰ هجری قمری در بخارا، درگذشتهٔ ۵۴۲ یا ۵۴۳ قمری) مُکَنی به ابوالنجیب و ملقب به شهاب الدین و امیرالشعراء، از شاعران پارسی گوی سدهٔ پنجم و ششم قمری در ماوراءالنهر است. او به درگاه پادشاهان آل افراسیاب تعلق داشت و چند تن از امیران آن را مدح کرده‌است. اشعار وی آکنده از صنایع بدیع...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.