پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۹۰

گر روی بخاک مالیم عین وفاست

باید بهزار رو مرا عذر تو خواست

ناگه نکنی به چین پیشانی حمل

نقشی که ز خاشاک درت بر رخ ماست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۲ناید نفسم از دل غمساز درست
  2. شمارهٔ ۹۳دنیا به اساس و نعمت و برگ خوش است
  3. شمارهٔ ۹۴اهلی هنر و معرفت آموختنی است
  4. شمارهٔ ۹۵هر سوخته پخته کی بود در ره دوست
  5. شمارهٔ ۹۶در مذهب عشق مست و مستوره یکیست
  6. شمارهٔ ۹۷جان یک نفس است و عمر مرغ قفس است
  7. شمارهٔ ۹۸در آینه خاطرت از هر که شکی است
  8. شمارهٔ ۹۹زاهد، به رخ آن مه چو نگاه افکندت
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.