پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴

ایمرغ چمن که کار عشقست ترا

مقصود ز حسن یار عشق است ترا

با هر گل این باغ هزارت عشقست

عشق است ترا هزار عشق است ترا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶ای رفته و در دام بلا هشته مرا
  2. شمارهٔ ۱۷ساقی دل من سوی تواش راه کجا؟
  3. شمارهٔ ۱۸ای تنگ شکر، دهن بگفتن بگشا
  4. شمارهٔ ۱۹عذرا بجفا اگر کشد وامق را
  5. شمارهٔ ۲۰هرچند ز غصه دل فکار است مرا
  6. شمارهٔ ۲۱گر باده کشی مپوش و مستی بنما
  7. شمارهٔ ۲۲چون نافه از آن سرم فرو رفته بجیب
  8. شمارهٔ ۲۳گر سوخته نیستی در درد مکوب
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.