پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۱۰

تا بلبل خویش یار گفته است مرا

با سنگدلان گفت و شنفتست مرا

هر شام به داغ تازه‌ای می‌سوزم

هر روز ز نو گلی شکفته است مرا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲ای کرده چو ذره حسرت اندوز مرا
  2. شمارهٔ ۱۳ای گل که غم تو خار ره گشت مرا
  3. شمارهٔ ۱۴ایمرغ چمن که کار عشقست ترا
  4. شمارهٔ ۱۵شیرین دهنا، شکر لبا، تازه خطا،
  5. شمارهٔ ۱۶ای رفته و در دام بلا هشته مرا
  6. شمارهٔ ۱۷ساقی دل من سوی تواش راه کجا؟
  7. شمارهٔ ۱۸ای تنگ شکر، دهن بگفتن بگشا
  8. شمارهٔ ۱۹عذرا بجفا اگر کشد وامق را
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.