پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۹۹

بی گریه به سر نمی برم نیم نفس

خوشتر دارم به طفل اشک از همه کس

بی گریه به سر چنان توان برد که من

وا کردم چشم و اشک را دیدم بس

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۱شهانه دلم ساخت مفتون زلفش
  2. شمارهٔ ۱۰۲آن خواجه که کم باد ز عالم نامش
  3. شمارهٔ ۱۰۳رفتن نتوان به کوی آن کافر کیش
  4. شمارهٔ ۱۰۴چندان که دلم پیش تو می سوزد بیش
  5. شمارهٔ ۱۰۵هند وی سر زلف تو ای کافر کیش
  6. شمارهٔ ۱۰۶دانم کنم آرزو حیرانی خویش
  7. شمارهٔ ۱۰۷ای برده هوا سوی سماکت به سمک
  8. شمارهٔ ۱۰۸چون دور کنم رقیب رازان ناپاک
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.