پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۳۴

از دلبر من حدیث گرمی سخنی ست

ورهست دمی بهر فریب چو منی ست

گر میش چو گرمی نگاه است که نیست

ورهست به قدر چشم بر هم زدنی ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۶حاصل از ریش وصیه جزء پشمت نیست
  2. شمارهٔ ۳۷ای آن که به جز غم تو دل خواهم نیست
  3. شمارهٔ ۳۸آن شوخ که عشق سهل کاری پنداشت
  4. شمارهٔ ۳۹چون عشق دل رمیده از ما بگرفت
  5. شمارهٔ ۴۰ای میر که دامن دلت غم نگرفت
  6. شمارهٔ ۴۱افسوس که از کنار من یاری رفت
  7. شمارهٔ ۴۲دل رویش را رشک نگارستان گفت
  8. شمارهٔ ۴۳آن میر که خویش را کلامی می گفت
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.