پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۲

زلف و رخ یار مبتلا داشت مرا

هر یک مفتون خویش پنداشت مرا

آخر زلفش دراز دستی فرمود

وز سایه به آفتاب بگذاشت مرا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴با دیده بی خون که نه بینم آن را
  2. شمارهٔ ۵چشم تو که با جهان عتاب است او را
  3. شمارهٔ ۶ای مردم چشمم چه وبال است تو را
  4. شمارهٔ ۷از عمر من آن چه کاهد ای حور نسب
  5. شمارهٔ ۸دور از رخت ای سرو قد شکر لب
  6. شمارهٔ ۹از آتش چهره چون برانداخت نقاب
  7. شمارهٔ ۱۰این باران ست و برق ظاهر ز سحاب
  8. شمارهٔ ۱۱چشم زین پیش ای بت خورشید جناب
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.