ابوالحسن فراهانی
شمارهٔ ۱۴۲
شوخی که گسسته بود پیمان از من
بنشست برم کشیده دامان از من
چون برگ گلی که با صبا آمیزد
هم با من بود و هم گریزان از من
ابوالحسن فراهانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۴۴شیطان نامی که شد غمش قاتل من
- شمارهٔ ۱۴۵در دل دو هزار مدّعا دارم من
- شمارهٔ ۱۴۶ز آن طره که ینست آن که زو هست ایمن
- شمارهٔ ۱۴۷از عالم سفله ای پسر هیچ مخواه
- شمارهٔ ۱۴۸گر دل خواهی ای تن محنت پیشه
- شمارهٔ ۱۴۹زین سلسله تابه حال این فرزانه
- شمارهٔ ۱۵۰بی شمع جمالت ای به حسن افسانه
- شمارهٔ ۱۵۱چون دل بستم به زلف آن غالیه مو
درباره‌ی ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.